Biały Lotos
Niekiedy budzimy się z niepokojem.
Z rozchwianą energią.
„Co się dzisiaj stanie”?
„Co mnie czeka”?
Tyle pytań.
Łakniemy rozwiązań.
Twardego gruntu pod nogami.
Bierzemy więc sprawy w swoje ręce.
Przechodzimy do czynów.
Nasze rozwiązania są tymczasowe.
Ulotne.
Pogłębiają niepokój...
i cierpienie.
Na życiowe pytania brak odpowiedzi.
Gdy wreszcie oswoimy się z tym brakiem,
nauczymy się cierpliwości.
Trup! I jeszcze raz! Trup! Pod żebra!
- Frank. - A znacie „czarną mambę”?
Cześć.
Co ty robisz?
Chwalę się, co umiem.
A ty?
Spadam.
Nawet nie kruszyliśmy.
Mam samolot.
Czekaj. Stój!
Weź.
Nie każ się gonić, stary.
Stój, słuchaj.
Co jest z tobą?
Wiesz, co. Muszę iść.
Muszę, mówiłem ci.
Musisz? Ale są damulki.
No co? Zostań i...
- Znielubiłeś mnie? - Nic nie poradzę.
Stary. Ty zacząłeś.
- A ty skończysz. - Nie chcę sam.
Umawialiśmy się. Przyszły!
Spójrz tylko. Tamten się miga! Rick!
Cześć, Mook.
Fajnie było wczoraj?
Udana pierwsza randka.
Coś niezapomnianego.
Chcę dziś powiedzieć Lekowi o napadzie, gdy przyjdzie.
Co powiedzieć?
Wiem, kto to był.
Tak?
Zaimponujesz im, jeśli wskażesz złodziei.
Powiedz mi potem, jak ci poszło.
- Powiem. - Na razie.
Cześć.
Dzień dobry.
Jak spałaś?
Nieźle.
Laurie wstała?
Jeszcze nie.
Chcemy iść na śniadanie?
- Spytam ją. - Nie, ja.
Idziemy na śniadanie.
Zabierzesz się?
Wolę jeszcze pospać.
Przepraszam za Walentyna.
Nie sądziłam, że się przejmiesz.
Daj spokój.
Chcę się przyjaźnić.
Wrócimy do tego, gdy się wyśpisz.
- Coś ci przynieść? - Nie, dzięki.
Chyba powiem mamie dopiero w domu,
gdy znów zacznie brać leki.
O czym?
Że przyjadę z tobą
Co?
Nie dam się obwinić za to, że zjebałeś sobie życie.
Chcę zjebać tylko swoje.
Wrócili!
Cześć.
I jak było?
Jak poszło?
Było...
Mogę ci powiedzieć później, po prysznicu?
Omówmy to przy śniadaniu.
Dobrze.
Lochlan?
Co?
Powiedz.
Ja nic, kurwa, nie wiem.
Belindo?
Witaj.
To mój syn, Zion.
- Witaj, Zionie. - Spotkaliśmy się.
No tak...
- Usiądziesz z nami? - Nie trzeba.
Chciałem tylko powiedzieć „cześć”.
Cześć.
Pa.
- Milcz. - Lecisz na niego.
Czy ja wiem.
A on na ciebie.
Chce założyć wspólny interes.
Serio? Twój salon spa?
Tylko gdzie by stał?
Gdzie zechcesz.
Na Hawajach, tutaj...
Nie stać nas na to
i nie znam nikogo przy forsie, żeby go poprosić.
Muszę to mówić?
Tłumaczyłam ci już, że tamten mnie nie przekupi.
- Mamo. - Słuchaj.
Sto tysięcy to i tak za mało, więc już daruj.
- A gdyby dawał milion? - Nie daje.
Miałaś się zastanowić.
Sprawdź, ile byś ugrała. Nie każę ci się zgadzać.
Ale się zorientuj.
To ci nie da spokoju.
Jeśli pójdę się targować, a potem odmówię,
wkurzy się i mnie zajebie.
- Nic ci nie zrobi. - Tamtej zrobił.
Ja tam będę.
I tak potrzebowałabyś zawodowego negocjatora.
Podobało ci się w ośrodku?
Jest bardzo fajny.
Świetnie.
I to nie sekta.
Cieszę się. Pokazałaś, że umiesz żyć skromnie.
Moglibyśmy mieć o wiele mniej.
No...
No.
Co?
Ich posiłki...
były wegetariańskie, ale...
czuło się, że nie organiczne.
I takie nijakie.
Czy mogłabym to jeść cały rok?
A potem poszłam do pokoju.
Ciasnej klitki z brudnym materacem, bez klimy...
Wiem. Wiem, że nie należy się przywiązywać do takich wygód,
i nie chcę przyznać, że taka jestem... ale...
Ale chyba jestem.
Na pewno.
To żałosne, być taką księżniczką i stawiać oczekiwania wobec świata.
Wcale nie.
Właśnie że tak, mamo.
Czyli jednak jestem rozpieszczona.
Nie mogę tak żyć.
Skarbie. Nie musisz się popisywać.
Tylu ludzi cierpi, a nam jest tak łatwo.
To niesprawiedliwe, że inni mają gorzej.
Mam wyrzuty sumienia.
Fakt, mamy szczęście.
Nikt w dziejach świata nie żył lepiej niż my.
Nawet dawna monarchia.
Dlatego wypada się tym cieszyć.
Inaczej to obraza.
Obraza dla miliardów ludzi,
którzy mogą tylko marzyć o takim życiu.
Chodź, córciu.
Przepraszam, że was tu zabrałam.
Tak cię kocham.
Też się napiję, jeśli robisz odżywkę.
Już piłem. Ale na blacie są składniki.
Nikt nie zrobi z ciebie mężczyzny. Sam się nim stań.
To na razie.
Dokąd idziesz?
Na plażę.
Iść z tobą?
Będę czytał.
Pa.
Gniewasz się o coś?
Dobra...
Słuchaj. Chcesz mnie wielbić – w porządku, ale nie...
w ten sposób.
Czaisz?
Dbasz tylko o spuszczanie się i...
uznałem, że tamta cię pominęła,
a ja... jestem życzliwy.
Chcę dać każdemu, czego chce.
- A w rodzinie samych narcyzów... - Młody.
Błagam, koniec tematu. Na zawsze.
Dobra?
Panie Lek, mówi Gaitok.
Wiem, że ma pan wolne.
Oddzwoni pan w wolnej chwili?
Chcę o czymś powiedzieć.
Jak leci?
Fajnie było? Szukałem cię.
Byłem na randce...
a ty siedziałeś z takimi dwoma.
To twoi kumple?
Może znajomi z siłowni.
Jak się nazywają?
Dlaczego pytasz?
Skądś ich kojarzę.
Nie wiem. Ale walki fajne?
Na razie.
- To moja książka. - No.
Przeczytaj, zmieni cię.
Zaraz skończę.
Już przeczytałeś?
Skończyłem Duke.
I co myślisz, mądralo?
Rozdział o seksie był nawet ciekawy.
Przeczytaj pozostałe. Są wspaniałe.
Nie traktują o seksie, tylko o prawach wszechświata.
Powiązaniach.
Według nich wszyscy,
znajomi sobie i obcy, należą do pewnych grup...
które wspólnymi siłami spełniają boski plan.
I to nie zawsze jasne, czy jest się z kimś w obozie.
Nawet my moglibyśmy.
Cześć!
I jak było?
Nikt nie zginął.
- Dobrze. - Tak...
Ale powiedziałem swoje.
Kamień z serca.
- Tęskniłam. - Tak...
Wybacz, że wczoraj odmówiłem.
Spoko. Znajdzie się inny.
Bez problemu.
Kupmy je, jeśli chcesz.
Nie musicie mi nic fundować.
Zacznij malować kości policzkowe rozświetlaczem. Słońce ci sprzyja.
- Hej, tato. - Cześć.
- Lochy? - No?
Mógłbyś żyć... bez pieniędzy?
Zupełnie? Bez forsy ani domu?
Chyba tak.
Ty mógłbyś.
To ostatni dzień.
Nie siedź tak, tylko coś porób. Idź popływać.
Leć.
Dobra.
Na razie.
Czyli wiesz.
Nie wsypuj nas.
Inaczej umrę.
Deportują mnie do kraju i zginę.
Moi kumple też.
Nie mogą tu pracować na czysto.
Zabijesz mnie, jeśli coś powiesz.
Walentynie.
Nie wiem, czy słyszałeś, że państwo Hollingerowie przyjadą rano.
Chcieliby zrobić sobie zdjęcie z panią Lemon,
póki tu jest.
Przekażę jej.
Spytasz, czy zgodzi się na zdjęcie?
Zamieścilibyśmy je na stronie.
Pani Sritali bardzo zależy.
Dzień dobry!
Przyniosłam państwa telefony i tak dalej.
- Saxon prosił. - Nie, zabierz je.
- Nie? - Nie chcemy ich tutaj.
Miło odpocząć od telefonu?
- Tak. - Wie pan co?
Mogę zostawić torbę na statku, którym wrócą państwo jutro,
żeby detoks trwał do ostatniej minuty.
Jasne, tak zróbmy.
Przypomnisz, co mówiłaś wcześniej o tych owocach?
Że mają trujące nasiona.
Aha...
Tutejsi nazywają tę palmę „drzewem samobójców”,
bo ci ucierają i zjadają jej nasiona, by się zabić.
Dlatego nie radzę.
Zresztą i tak są niesmaczne.
Miłego ostatniego dnia.
Dzięki.
Czy coś do picia?
- Nie... - Dwa razy whisky.
- Z lodem. - Oczywiście.
Dzięki.
Wierz mi, przyda się.
Mamo. Stale powtarzasz,
że trzeba być gotowym, bo okazja może przyjść w każdej chwili.
Być może przyszła teraz.
Nie przepuść jej.
Zatłukł ją.
I może to będzie jedyny plus tej tragedii.
Pomyśl.
Boska chałupa. Ma się kasę.
Dzięki.
Mieliśmy mówić na osobności.
Zion.
Jej jedyny syn. Jesteśmy nierozłączni.
Ale spoko, zasłona milczenia.
Kończę zarządzanie. Nieważne, co zrobiłeś ani zrobisz.
Ja patrzę tylko na końcowe saldo.
Cały ja.
Mama przedstawiła twoją wstępną ofertę.
Niestety, odpada.
Doprawdy?
Etyka komplikuje sprawę.
Nie jest to dla niej warte wyrzutów sumienia ani stresu.
Chce się skupić na wymarzonym własnym interesie.
Stąd moja oferta.
Jasne, ale tamta kwota jej nie urządzi.
Jeśli ma tak zaryzykować,
musi czuć, że jej marzenie spełnia się na całego.
Ty ziściłeś swoje, a teraz jej kolej.
„Czy marzenie zalegające niczym rodzynek usycha”?
To jej – zalega od dawna.
Grozi wybuchem.
Do rzeczy: czy starczy na szczęśliwe zakończenie dla każdego?
Raczej tak.
A ile by to zakończenie kosztowało?
Policzyliśmy, patrząc na wszystko trzeźwym okiem, i wyszło...
pięć milionów.
Wykluczone.
Fakt, niemała kwota.
Ale poczytałem trochę i w sieci piszą,
że twoja żona – zmarła, była żona...
świętej pamięci małżonka, miała co najmniej pół miliarda.
Nie bądź taki łatwowierny.
Znalazłem publiczne akta, które z grubsza to potwierdzają.
Chcielibyśmy więc zaledwie procent twojego majątku.
W zamian będziemy trzymali twoją stronę do grobowej deski.
Spokój ducha chyba jest tyle wart, nie uważasz?
Nie zabraknie ci.
Przeputasz tu całe pół miliarda?
Zdążyłbyś w ogóle?
Ja odpadam. Nic nam nie da.
Tracimy tu tylko czas. Chodź.
Zostaw biznesmenów na chwilę.
Nie. Serio.
Co ty robisz? Już go miałem.
Wracaj tam i powiedz, że dla matki to sprawa osobista.
Że mu nie ufa.
I jeśli się nie dogadamy... kto wie, co zrobi.
Tak, mamo, graj twardo!
Powiedz, że jestem bardzo uczciwa...
ale ma się ugiąć.
Straszy nas, jednak my nastraszymy jego.
Idź dobić targu.
Już.
Jak leci?
Ja właśnie skończyłam zmianę.
Co jest?
Chyba się zwolnię.
To nie dla mnie.
Dlaczego nie?
Zastanawiam się,
co Budda zrobiłby na moim miejscu.
Nie chcę krzywdzić ludzi.
Pracujesz tu od lat.
Nie możesz teraz tego przekreślić i zacząć od zera.
Myśl praktycznie.
Nie przesadzaj. Budda?
Znajdę inną posadę.
Nie boję się pracy.
Myślałam, że jesteś pewny siebie.
Że odniesiesz sukces.
Jestem pewny siebie.
Gdy nie mam sobie nic do zarzucenia.
To... dokąd idziemy na kolację?
Dziś raczej nie.
Mamę bolą plecy. Chcę jej pomóc w domu.
Dobrze, a... jutro?
Zastanowię się.
Idę. Na razie.
Chłopcy!
Chodźcie, pora na kolację!
Proszę pani?
To ostatni wieczór
i chcielibyśmy zrobić w domku drinki.
Piña coladę.
Przynieśliby państwo rum i dodatki?
- Blender mamy. - Przekażę.
Świetnie.
Piña colada?
Tak. Skoro wyjeżdżamy...
Nie piłem. Dobra jest?
Dziś się nie przekonasz. Jesteś nieletni.
Kicha.
Cześć.
Jesteś.
Ładnie ci.
Już myślałam, że nie przyjdziesz.
Późno zasnęłam.
Fajnie było? Co robiłaś?
Obejrzałam tę walkę, takie tam...
i Aleksiej zabrał mnie do siebie.
Moje panie.
Jak ostatni dzień?
- Udany. - Odpoczęłam.
Przypominam o porannych masażach
i daję znać, że rano odwiedzi nas pani Sritala z mężem.
Mogliby zrobić sobie z panią zdjęcie?
Pewnie.
Dobrze... smacznego.
Nie mam apetytu.
Miałeś dobić targu.
Facet się zastanawia.
Ale podałem mu dane do przelewu.
Może go nadać nawet dziś.
Optymizm i obłęd dzieli cienka granica.
Którą przekraczasz.
Wszystko albo nic.
Prędzej kula w łeb.
Wystarczy.
Co robisz?
Jak to co? Na konto przez ciebie zaglądam!
Dobra.
Jesteś wolny.
To nowy dzień.
Mówiłem: nie martw się.
Musiałam, bo cię kocham.
Ale nie do przesady.
Przez amor fati.
Wiesz, co to znaczy?
Otóż nie.
Że trzeba się pogodzić z losem. Będzie, co będzie.
A skoro jesteśmy powiązani, mnie spotka to co ciebie.
Będziemy razem już zawsze, nie sądzisz?
Chciałbym.
Tak?
No.
Cieszę się z tego wyjazdu.
Ja też.
Dzięki, że go urządziłaś i opłaciłaś.
Nie dasz nam się dorzucić?
Nie. Nie ma za co.
Nasz pastor mówi na kazaniach...
że jeśli będziemy latami podlewali,
pielili i pielęgnowali ziemię,
pewnego dnia ujrzymy wokół...
kwitnący ogród.
Właśnie tak się teraz czuję.
Wszystko kwitnie.
Wszystkie nasze kwiaty.
Ja przez cały tydzień miałam świetny humor.
Mogę wszędzie ćwiczyć jogę i medytować,
ale nic nie zastąpi dla mnie
bliskości prawdziwych przyjaciółek.
Ludzie są samotni.
Oceniają swoje powierzchowne wady, wy piętnujecie moje dogłębne...
- Nie. - Rozumiesz.
Bardzo mi brakowało tak mile spędzonego czasu. Dziękuję.
Ciekawe, bo muszę przyznać, że ja ciągle byłam smutna.
Co?
Miałam chyba wygórowane oczekiwania.
Czuję się, jakbym na starość musiała uzasadniać swoje życie.
I wybory.
A przy was czuję się...
tak świadoma wszystkich tych wyborów i błędów.
W nic już nie wierzę. Choć było tego dużo.
Od zawsze miałam wiarę w pracę, ale ją straciłam.
Potem sięgnęłam po miłość:
inną bolesną religię, która tylko mi zaszkodziła.
Nawet fakt, że zostałam matką, mnie nie uratował.
Jednak dzisiaj mnie olśniło.
Nie potrzebuję religii ani Boga, by nadać sens swojemu życiu.
Czas go nadaje.
Zaczęłyśmy to życie razem.
Idziemy przez nie osobno, ale wciąż razem.
Gdy nas was patrzę, widzę ten sens.
Nie wyjaśnię tego, ale nawet gadanie jakichś pierdołach
przy basenie wydaje mi się w chuj głębokie.
Cieszę się, że masz piękną twarz.
I że ty masz piękne życie.
I że siedzę przy tym stole.
Kocham cię.
A ja was.
Ja was też.
Kocham.
Nie dostanę ani szklaneczki?
Ty... napij się coli.
- Chodź. - Idę.
Nie mógłbym mieć lepszej rodziny.
Wiedliśmy idealne życie, prawda?
Bez niedostatku, cierpienia...
ani traumy.
Moim zadaniem jest was przed nimi uchronić.
Strzec was.
Kocham was.
- I to bardzo. - My ciebie też.
Tak jest.
Chcę wypić zdrowie Tajlandii.
Nie mogę się doczekać domu, ale dziękuję!
Piña colada?
- Dziwnie pachnie. - Nie.
Wyszła mocna, ale dobra. Pijcie, pijcie.
Nie.
- Tato! - Ej!
- Co? - Mleko jest popsute.
Mleko kokosowe popsute!
Popsute, słyszycie.
Nie pijcie.
Widzimy się rano.
I tyle?
Nie słyszałeś o winie?
Co?
W szafce za tobą leży kilka butelek.
Tak...
Lochlan, daj otwieracz i kieliszki.
I ręczniki.
Napijemy się.
Piper, weź kieliszki.
- Co jest? - Hollingerowie.
O, Superman.
Jak tam dyńka?
- Dobrze. - Ale z ciebie twardziel.
Winszuję.
Odsłuchałem wiadomość.
O co chodzi?
O tamten napad?
Chyba nie nadaję się do tej pracy.
Zawiodłem pana.
- I... - Nie.
Przykładasz się.
Przemyśl to jeszcze.
Pogadamy później.
Wrócę po obiedzie.
Jasny gwint, mamo.
- Bank już potwierdził. - Bez jaj.
- Greg też. - Co mówił?
Że to zarówno dla mnie, jak i dla Tanii.
Że tak by chciała.
Pytał, czy ja też dotrzymam słowa.
I co usłyszał?
Że tak.
Tak jest!
Czekaj. Denerwuję się.
Załatwię kilka spraw i wiejemy.
Skąd?
Z Tajlandii, zanim tamten się rozmyśli!
- Siano jest już na koncie! - Mimo to!
Wolę się ulotnić.
Dobra... A twój chłop?
Zakładaliście interes.
Twój własny salon spa.
Daj się, kurwa, chwilę nacieszyć.
Dobra.
- Mogę? - My możemy!
Słuchaj...
Zapisałam cię na kurs odstresowujący. Idź na niego.
Gdzie tam, mamo. Nie stać nas na stres.
Już go nie odwołam i jest opłacony. Szykuj się.
Mamo?
Ona to rak z Wenus na ascendencie, a on – wodnik z księżycem na descendencie.
Nie ma szans. Nigdy nie da jej tego, czego potrzebuje.
Przerwij na chwilkę, wezmę kolejną dokładkę.
- I pączka dla mnie? - Jasne.
Patrzcie, kto to.
Wszedłeś do mojego domu, okłamałeś mi żonę.
Wypierdalaj stąd.
Zaraz wypływam.
Nie podchodź do mnie.
Pamiętam twoją matkę.
Wiedziałem, że chlała i się puszczała...
ale żeby jeszcze łgać?
Wciskać ci, że twój ojciec był kimś wielkim?
Sprzedała ci bajeczkę.
Też miał swoje za uszami.
Niewiele cię ominęło.
Taka, kurwa, prawda.
Co? Znowu spróbujesz mnie zabić?
Nic z tego.
- Co jest? - To on.
- Kto? - Obraził moją matkę.
Nie myśl o nim.
Jesteś wolny, pamiętasz? Po sprawie.
Jak mam nie myśleć o tym, ile mi odebrał?
Całe moje jebane życie.
Nie dbaj o miłość, która cię ominęła,
tylko o tę, którą masz.
Kocham cię.
Jestem tu.
Świr siedzi i żre śniadanie! Ślepi jesteście?
Nie zrób głupstwa, proszę.
Spokojnie. Muszę iść.
- Straszysz mnie. - Idę do tamtej pani.
- Której? - Tej mądrej.
Nie martw się.
Szlag.
Co to za książka?
Która?
W twojej dłoni.
A bo ja wiem.
- Dzień dobry. - Nieważne.
Tata musi jeszcze pospać.
Chodźmy.
Lochlan, skarbie, śniadanie!
Chodź!
Dołącz do nas.
Salon... Pani czeka przy Buddzie.
Mamo, odetchnij.
Udało się. Udało!
Tak jest!
Długo na to pracowałaś.
- Los nagradza dobrych ludzi. - Racja.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Idź się odnaleźć czy coś.
Zion?
Tak.
Ja cię dziś przyjmę.
Tędy.
- Jak się pani ma? - Bardzo dobrze, a ty?
Cześć.
Zaraz wracam.
Musimy pogadać.
Idę na sesję.
To pilne. Zajmę ci parę minut.
Przyjmę pana później.
Nie...
Proszę usiąść, dadzą panu herbatę...
Muszę teraz.
Proszę.
Będzie dobrze.
Przyjdę do pana.
Słowo.
Ale za godzinę.
Znajdę pana.
Lochy?
Synu! Ocknij się!
Ocknij! Synu!
Wstawaj! Pobudka!
Pomocy!
Synku...
Ratunku!
- Jak masaże? - Wspaniałe.
Wpadłyśmy na ostatni przed odlotem.
Dziękujemy za to zdjęcie.
Tam są.
Przedstawiam paniom mojego męża, Jima.
- Uwielbiamy pani serial. - A my – państwa hotel.
- Pobyt minął udanie? - Było wspaniale.
Belindo.
Jak się masz?
Dobrze.
- A ty? - Też dobrze, jak zwykle.
Słuchaj...
Miło było cię poznać.
Ale...
moja sytuacja się zmieniła.
Jutro wylatuję z kraju.
Wylatujesz? Jutro?
A co z...
naszym pomysłem?
- I z nami? - Może.
Ale...
są nowe okoliczności.
Nie mogę się teraz w nic zaangażować.
Przepraszam.
Pozwolą panie, że zrobimy wspólne zdjęcie?
Jasne.
Przejdę tutaj.
Pięknie.
Same śliczne panie.
Jeszcze jedno.
I jedno tylko z panią.
Jasne.
Cudnie.
Panie Jimie, proszę spojrzeć.
Tak, wspaniale.
Rick?
Wiej stąd.
Dlaczego?
Wykurwiaj.
Boże!
Pierdol się.
Dlaczego?
Zabił mi ojca.
On nim jest.
Sam mi powiedział! To twój ojciec!
Co jest, kurwa?
Nie!
Nie.
Będzie dobrze.
Wyliżesz się, słyszysz?
Nie zostawiaj mnie.
Chelsea.
Nie.
Nie!
Pomocy!
Przepraszam cię.
Już zawsze będziemy razem. Tak jak mówiłaś.
Co się stało?
Co tak stoisz! Tam poszedł!
Strzelaj! Idź!
Stój!
Zabij go!
Zabij!
Zastrzel go!
W porządku?
Chyba widziałem Boga.
Dzieci, patrzcie, co mam!
Czekajcie.
Wszystko się zmieni.
Ale przetrwamy. Całą rodziną.
Bo...
bo jesteśmy silni, a...
a rodzina jest najważniejsza.
Tekst polski: Piotr Kacprzak