BIAŁY LOTOS
Nazywam się Amrita.
Zion.
- Przepiękne imię. - Dzięki.
Podoba ci się w Tajlandii?
Dopiero przyleciałem, ale tak.
Przypomina mi Hawaje, gdzie dorastałem. Nie licząc małp.
Obłędnie widzieć je na drzewach.
Medytujesz pierwszy raz?
Nie. Mama jest bardzo wkręcona w te rzeczy.
Zaprosiła mnie tu, bo wie, że stresują mnie egzaminy i...
inne sprawy.
Dobrze. Zaczniemy?
W porządku.
Zamknij oczy.
Odczekaj chwilę...
i skup się na oddechu.
Zrób wdech...
i wydech, jak najgłębszy.
Uciszmy gadatliwe, małpie mózgi...
i odnajdźmy w ciszy to...
co ponadczasowe.
Wdech...
Powoli... I wydech.
Niech zamilkną odgłosy zewnętrznego świata.
Skup się tylko na oddechu.
Proszę pani? Ktoś strzela.
Tylko spokojnie.
Tam jest mama. Moja mama!
Nie...
O Boże!
Proszę, niech mama będzie cała.
Jezu, przebacz mi grzechy
i pozwól nam stąd uciec. Święć się imię Twoje, amen.
No kurwa.
Nie daj skrzywdzić mamy, skurwielu!
TYDZIEŃ WCZEŚNIEJ
Zgasi pan? Dym mi przeszkadza.
Proszę nie palić.
Mnie nie jest do śmiechu.
- Naprawić? - Nie dasz rady, a ja nie mam czasu.
Czyli cię podwieźć?
Tak, ruszaj się.
Gazu.
- Jedź. - Stówa.
Cicho tam.
- To buzi. - Jedźmy już.
Dzień dobry.
Proszę pani! Proszę pani?
- Przypłyną lada chwila. - Jestem niegotowa.
Rozumiem, ale łódź dobija do przystani.
To niech opłynie zatokę.
- Zatokę...? - Tak.
- Prędko. - Dzięki za ratunek.
Później wystawię paragon!
Cześć!
Witam państwa w Białym Lotosie w Tajlandii.
Dziękuję.
Dla pani.
- Ja nie muszę. - Weź.
Jestem Fabian, kierownik hotelu.
Przedstawiam jedną z właścicielek, panią Sritalę.
Autorkę naszego wizjonerskiego programu.
Nie mówię obiektywnie, ale nie mamy sobie równych.
Tak się cieszymy, że tu jesteśmy.
Mook się państwem zaopiekuje.
Odpowie na każde pytanie i wskaże pokój.
Ale jesteś ładna!
Dziękuję.
- Co nie? - Chodźmy.
Taka ładna!
Jak ci było? Mook? Pięknie.
Zamilcz.
Cześć!
- Państwo Ratliffowie? - To my.
Jak się leciało?
Była długa przesiadka w Dosze, ale już nieważne.
Lecieliśmy nad biegunem.
Jak nas państwo znaleźli?
Piper kończy właśnie Chapel Hill.
Też jestem stamtąd.
Timothy kończył Duke, jak później Saxon.
Lochlana, najmłodszego syna, przyjęto na oba, więc jest zabawnie.
Córka studiuje teologię i pisze pracę o...
Przypomnisz?
- Tato. - Cóż, o buddyzmie.
A nieopodal mnich prowadzi klasztor.
Liczy na wywiad, więc zabraliśmy się wszyscy.
Pam, zabierz państwa do willi.
Oczywiście.
Miłego pobytu.
Proszę tędy.
Dzięki.
Hej!
Dzień dobry, jestem Sritala. Jedna z właścicielek.
Miło mi.
Ja i mąż przepadamy za panią.
- Oglądamy pani program. - Dziękuję.
To pani przyjaciółki?
Tak, Kate i Laurie. Przyjaźnimy się od wieków.
Od podstawówki, gdy miałyśmy dziewięć lat, i przez całe liceum.
- Stare znajome. - Wieloletnie, nie stare.
Byłyśmy zajęte swoim życiem i za sobą zatęskniłyśmy.
Mieszkamy w różnych miastach, a Jaclyn znalazła ten kurort.
Mówi o nim całe Los Angeles.
Witam panie.
Valentin będzie pań doglądał.
Doglądał? Świetnie.
Jest najlepszy. Wszyscy o niego proszą.
Bo jest...
przystojny.
Będzie mi bardzo miło.
Pochodzi z Rosji.
Pa, pa!
Miłego!
Pani Belindo, witam.
Jestem Pornchai, rozmawialiśmy.
I wreszcie się spotykamy.
Jesteśmy zaszczyceni. To dla pani.
Dzięki. Ja jestem zaszczycona. Cieszę się, że się udało.
Nauczę się jak najwięcej i zabiorę tę wiedzę na Maui.
Świetnie.
Pójdziemy?
- Wszyscy chcą panią poznać. - A ja ich.
Czad.
W chuj.
Tato. Wiem, że cię cisnąłem, ale jest sztos.
- Poczytałem. - Zawsze masz rację.
Saxon był oporny. Zwykle latamy na Karaiby.
Bo nie muszę odpoczywać.
Kocham pracę.
- Co? - Pracuje u ojca.
Jest świetnie.
- Tim o tym marzył. - Fakt.
Cudownie, winszuję.
- To... ile jest sypialni? - Trzy.
Salon prowadzi do głównej, a po bokach są dwie kolejne.
Czyli... Lochy, śpisz ze mną.
A może ze mną.
Dziwnie by było.
Dlaczego?
Nie dzieli się pokoju z siostrą, gdy już ma się...
genitalia.
Saxon, to brzydkie słowo.
Przestań! Puszczaj mnie!
- Jesteśmy normalni. - Czy ja wiem.
Dostanę hasło do Wi-Fi?
W willach go nie ma.
Jak to?
Hotel to strefa detoksu od urządzeń.
Radzimy gościom włożyć telefony i laptopy do takiej oto torby,
którą zabiorę i zamknę w sejfie,
a następnie zwrócę pod koniec tygodnia,
żeby mogli państwo być obecni i zadbać o siebie nawzajem.
O tym też czytałeś?
Nie zmuszam.
To świetna myśl. Nikogo więcej mi nie trzeba.
- Skarbie... - Mam dość telefonów.
Nie ma wyjścia. Telefony zostają.
Dobrze.
Proszę ich tylko nie wynosić do części wspólnych, by nie przeszkadzać innym.
- Na siłownię można? - Głupi jesteś?
Z muzyką mam lepszą pompę.
To część wspólna.
Przesłodki.
Pytam serio! Co będę tu robił cały tydzień bez telefonu?
Żarł owoce?
Istotnie jest w czym wybierać,
ale tego akurat nie radzę. To owoc potężnej cerbery złocistej,
o trujących nasionach.
Tak?
- Mogą zabić? - Istotnie.
Są groźne.
Nie obawiałabym się nudy.
Będą państwo mieli napięty grafik, oparty na osobistych celach.
- Co? - Jutro test biometryczny.
Nie chcę testów.
Będzie trudny? Lot nas zmęczył.
Zbierzemy państwa dane
i na ich podstawie sporządzę plany, dostosowane do państwa potrzeb.
Pam, jesteś kochana,
ale lecieliśmy tu trzema samolotami.
Chcemy po prostu miło spędzić czas.
Może trochę poćwiczyć.
Zadbaj o nas, a za tydzień ja hojnie się odwdzięczę.
- Dobrze? - Dziękuję bardzo.
- To do jutra! - Pożegnajcie się z Pam!
Miło mi. Witajcie.
Dziękujemy.
Chyba się zdrzemnę.
Na pewno? Nie zaśniesz w nocy.
Zasnę jak bobas.
Tak się cieszę.
Chodź.
Lochy, chcesz... Weź!
Zwiedzisz ze mną świątynię? To półtora kilometra stąd.
Szliśmy na basen.
Nie chciałeś?
Pójdę z tobą do świątyni, a potem dołączę do ciebie.
Dobra. Jak chcesz. To na razie.
- Pa, rodzice. - Dobrej zabawy. Do zobaczenia.
Wszędzie byliśmy. W Meksyku, w Kostaryce...
Latamy, dokąd chcemy, bo Rick prawie nie pracuje, a ja uczyłam jogi.
Fajnie.
Mieliśmy wracać na Bali, ale jednego ranka uznał, że jednak Tajlandia.
A gdy coś sobie postanowi, nic go nie odwiedzie. Prawda, słonko?
Oby się spodobało.
Dziękuję. Hej. Są bagaże.
Wstawcie do sypialni. Wybaczcie, że takie ciężkie.
Jak leci? Dzięki.
Pytanko.
Tamta pani z plaży, właścicielka...
- Tak? - Ma męża?
Jej mąż to pan Jim Hollinger, bardzo znany w tych stronach.
- Jest tu? - Nie, chorował.
Wczoraj wyszedł ze szpitala i wrócił do Bangkoku.
- Jest w Bangkoku. - Obłędne miejsce!
Kurwa.
Kurwa jego mać.
Ja jebię, no tak. Muszę się napić.
Miewa migreny, gdy lata.
Nic wielkiego.
Jestem do dyspozycji.
Wielkie dzięki.
Jaka ona miła!
I nazywa się "Mook". Przeurocze.
O Boże.
Szarpnęliśmy się.
Powinniśmy tak zawsze.
Przejrzyjmy ofertę.
Tyle kuracji. Zadbaj o twarz.
Na lotnisku wzięli cię za mojego ojca.
- Jest kuracja dla panów. - Nie.
Nie wiesz, że po to ludzie tu przyjeżdżają?
Ale nie ja.
Tylko po co?
Chciałam do Australii.
Mówiłem ci, że ja nie mogę.
Dlaczego? Aresztowali cię?
Napierdalasz jak karabin, wiesz? Dość tych pytań.
"Medytacja odstresowująca z doktor Amritą".
Przyda ci się.
Musisz się ogarnąć.
Ja? Ty jesteś walnięta.
A może się narąbiemy?
Ostatni raz przed detoksem?
Zabawmy się, co? Pomyśl.
Jest pięknie! Dzięki!
Cześć.
Jest idealnie. Mam własny basen!
Na pewno? Chcę was rozpieścić.
Dziewczyny, na drzewie są małpy.
Serio?
Nie karm ich, bywają agresywne.
Jak twój pokój? Nie jest zbyt na uboczu? Chętnie się zamienię.
Nie, skąd. Mam cudny widok. Zresztą ty płacisz, ty wybierasz.
Dziewczyny, wszystko mi jedno.
Grunt że jestem tu z wami. Mogę spać na drzewie.
Jesteś taka hojna.
Ale same płacimy za zabiegi. I postawię ci część twoich.
- Dziękuję. - To co?
- Odkorkować? - Pewnie!
- Takie chwile trzeba czcić. - Święte słowa.
I wcale nie młodniejemy.
Cóż, nie licząc ciebie.
- Bosko wyglądasz. - Ty też.
A ty niewiarygodnie.
Jak ty.
Nic się nie zmieniłaś przez 20 lat.
Ty też nie.
Wyglądasz jak świeżo z porodówki.
- Do kogo chodzisz? - A ty do kogo?
Nie pytaj, bo przy twoim się chowa.
Nic nie robił. Nie licząc...
paru pociągnięć. Podstaw.
Mój też.
Dzięki.
Za Tajlandię, małpki...
dbanie o siebie... i tydzień nowych wspomnień.
Zdrowie.
Za najlepsze przyjaciółki świata.
Szczerze. Nawet nie wiecie, jak was kocham.
Z wzajemnością.
Patrzę na was... jak na swoje odbicie.
- To dla pani. - Bardzo dziękuję.
Tak miło panią gościć.
Za mną trudnych parę lat. Ten program spadł mi z nieba.
Kosmos wreszcie się zlitował.
Z góry dziękuję za całą wiedzę, którą poznam.
Pięknie.
Wprost pięknie.
O Jezu!
Co?
- Co to było?! - Waran.
Spokojnie, niegroźny.
W porządku.
Wkrótce się zaprzyjaźnicie.
Nie licz na to.
Oto Brahma: stwórca świata w hinduizmie.
A to dom duchów.
Tajowie wierzą, że duchy są wszędzie.
Dajemy im więc datki, aby nas strzegły.
Poprosiłem, by twój pobyt minął pamiętnie i owocnie.
Dzięki.
Ja tak samo.
Uwaga.
Co tam?
Jak leci?
Zdążyłam rano w samą porę. Dzięki.
Nie ma za co.
O czym gadałaś z tamtymi?
Tak się popisują.
Nieprawda. Są mili.
Zaczepiają cię, bo jesteś ładna.
Są trochę nadęci,
ale to ochroniarze Hollingerów.
Świetnie im płacą.
Tak samo jak mnie.
Ale oni...
zjeździli i zwiedzili kawał świata. Ich życie to przygoda.
Wolę swoją pracę.
Tak? Jest ciekawa?
Bardzo.
Gapienie się cały dzień na wozy?
Raz uratowałem tonącego.
Litości. Dwa lata temu.
Ciągle dostaję listy z Belgii.
Muszę iść, na razie.
Dziękuję.
Do usług, księżniczko.
Nie wejdziemy?
Nie po to przylecieliśmy?
Nie jestem gotowa.
Fajna, nie?
To... skoro nie wchodzimy, ja wracam.
Dobra. Ja jeszcze zostanę.
- Spoko. - Dzięki, że się zabrałeś.
Na razie.
Słonko, proszę.
Nie śpij teraz, bo pożałujesz.
Musieliśmy lecieć na drugi koniec świata?
Nie mogła pisać własnym wyznaniu?
Porozmawiać z Arcybiskupem Canterbury?
Nocowalibyśmy w Claridge’s.
Panie Ratliff, Bart Nixon z Wall Street Journal.
Goni mnie termin.
Prosiłbym o oddzwonienie na 771-444-5801,
to dosyć pilne.
Wydzwania jakiś typek z Wall Street Journal.
Lochy! Loch!
Jak tam mnisi?
Spoko.
Robię się taki napalony po tych długich lotach.
Niezłe towary z dala od domu...
jestem anonimowy, nikt mnie nie pilnuje...
Czym chata bogata.
Starsze.
Pamiętam panie z łodzi.
Cześć.
Jestem Saxon, a to mój brat Lochy.
Wskakujcie do basenu, woda jest w sam raz.
Nie chcę.
Pani z telewizji?
Tak. Poznałem panią.
Dzięki.
Fajowo...
Jak tu dostać drinka?
Podchodzisz do baru i zamawiasz.
W końcu trafię.
Trzeba do skutku.
- Czyli jest mój na trzy miesiące? - Tak.
Umiecie ugościć wypaloną babę.
Dwa łóżka, idealnie. Odwiedzi mnie syn.
Szczęśliwy młodzieniec.
Przyjdę jutro o dziewiątej i zabiorę cię do centrum.
Cudownie. Dziękuję.
Miłego pobytu.
No dobra.
Wiecie, co mi to przypomina?
Gdy grałyśmy jedną postać na występie w szkole.
Jaclyn, oczywiście, była twarzą...
Co jest oczywiste?
...a my stałyśmy za tobą. Trzymałam ręce w butach i grałam nogi...
A ja ręce.
Umazałam cię całą szminką, szorowałam ci zęby...
- Pamiętasz? - Tak!
No jasne!
Ale fajnie.
To kiedy ten twój wywiad ze sławnym mnichem?
Jutro pójdę się umówić.
Leciałaś z tak daleka... nie będąc umówioną?
Nie ucieknie, nie bój się.
A ty, Loch? Jak spędzisz tydzień?
Nie mam lekcji, więc... chyba odpocznę.
Widziałem w katalogu kurację korygującą postawę.
Żebyś nie nabawił się garbu, siedząc całe życie przed ekranem.
Tak?
Cóż.
Nie wiem. Czeka mnie ważna decyzja.
Będę nad nią trochę myślał.
Jaka decyzja?
- O studiach. - Przyjęto cię na Duke.
Idziesz na Duke.
Chapel Hill.
Na moją.
Tato. Co ty robisz?
Tu nie wolno, idź na zewnątrz!
Chwileczkę. Dokąd?
Do recepcji? Mamy nie rozmawiać w części wspólnej.
Dobrze...
Nie skarżę się, ale to malutko.
Polała na spróbowanie.
Tak, pycha.
Jeszcze ciut.
Co jest, kurwa?
Bezglutenowe kulki z kokosem?
To jakiś obóz dla grubasów?
Cały ty.
Ofiara własnych wyborów.
Witamy.
Jak smakuje?
Widziałam małpkę!
To mój ulubiony pokój.
Widzę stolik samych piękności.
Dziękuję.
Wszyscy nas mylili, gdy byłyśmy małe.
Aż Jaclyn została sławą.
Pani Sritala była aktorką.
Tak? Wierzę.
Przed wieloma laty.
Zaśpiewa jutro wieczorem. Proszę zjeść u nas.
Koniecznie.
Nagrałam kilka znanych piosenek,
a później wyszłam za Amerykanina.
Pani Sritala jest w kraju bardzo sławna.
To także pionierka branży wellness.
Mam chorobę autoimmunologiczną.
Zaczęłam więc zgłębiać temat zdrowia.
Pisałam też książki.
Nie. Stój... Nie.
Nie chcę jeść, wiesz?
Co z tobą?
Nie jestem głodny.
Kosmos zapoznał nas, żebyśmy razem dotarli do sedna sprawy.
Pomogę ci odzyskać uśmiech.
Tak?
Powodzenia.
Choćbym miała umrzeć.
Zapalę i wrócę do pokoju.
Co powiesz na tantryczną jogę?
To cię uszczęśliwi?
Dziękuję za odebranie. Ma pan chwilę?
Jestem z rodziną na wczasach w Tajlandii, więc mam, ale krótką.
Piszę o Kennym Ngyuenie.
Potwierdzi pan, że w 2018 utworzyliście fundusz "Sho-Kel"?
O czym właściwie będzie artykuł?
Badamy fundusz i powiązania pana Ngyuena z władzami Brunei.
Niestety, niewiele pomogę.
Kenny się tam wyniósł, ale nie mam z nim kontaktu od...
dobrych czterech lat.
Jak mówiłem, jestem z rodziną na wczasach i...
Proszę przysłać maila z pytaniami do mojego biura.
Teraz to kiepska chwila.
Artykuł wychodzi w tym tygodniu.
Cóż, to życzę powodzenia.
I dziękuję. Pa, pa.
Potwierdzi pan cho...
Kenny, tu Tim.
Jakiś typek z Wall Street Journal pytał mnie właśnie Sho-Kel.
Wiesz coś?
Zadzwoń. Jestem w Tajlandii,
ale postaram się odebrać. Tylko zadzwoń, dobrze?
- Jak mija wieczór? - Spieprzaj.
Złamasie...
Co tam?
- Mogę jakoś pomóc? - To nic.
Czyli mogłeś nie odbierać.
Nie mogłem, bo żeby stało się niczym, muszę się tym zająć.
Chcą, żebyśmy byli obecni.
- Tu i teraz, dobrze? - Tak.
Dzięki.
Mamo?
Mamo.
Usnęłaś.
Podrap mnie.
Jak milutko.
Cześć, Nat. Poproszę mauresco.
Masz piękny strój.
Dzięki.
A ty zęby.
Dziękuję!
- Jesteś z Anglii? - No.
Jeździłam do Londynu do pracy.
Do pracy? Jakiej?
Byłam... modelką.
Ale szykownie.
Jesteś z Londynu?
Z Manchesteru.
- Przyjechałaś sama? - Nie, ale chłopak mnie unika.
Całkiem jak mój.
Unika ciebie?
To znaczy: kazał mi spadać, bo "gram mu na nerwach".
Ale to taki zajebisty nudziarz, że nawet mi nie żal.
- Jesteś tu od dawna? - Rok.
Rok w tym hotelu?
Nie, mieszkamy na szczycie. Schodzimy tu tylko jeść.
Daję mu ochłonąć po kłótni.
To ten łysy za mną.
Na pomarańczowo.
Jest tu sporo białych łysoli.
Mówią na nich "FUS-y".
"Frajerzy U Siebie".
Dziękuję.
Mój też łysieje.
- Tyle nas łączy. - Nieprawdaż?
- Pijesz martini? - Tak.
Nat, jeszcze martini.
- Naprujmy się. - Naprujmy.
Zdrowie.
Jak miło cię poznać.
Są przemili i mają świetną kulturę.
Paliłam świeczki, wszystko pięknie pachnie.
I widziałam dwoje czarnych nie z obsługi.
- Super, mamo. - Zdajesz dzisiaj?
Tak, dziś mikroekonomię, a w środę statystykę.
- A potem przylecę. - Czekam.
Nie wiem, czego się spodziewałam, ale zaczynam być dobrej myśli.
Zasłużyłaś.
Dobra, dam ci spokój. Kocham cię i tęsknię.
Powodzenia na egzaminach. Pa.
Nie. A to co, do chuja?
Nie chcę węża na głowie.
Nie dzisiaj.
Jac, wiem, że fajnie, gdy każdy rozwija przed tobą czerwony dywan...
ale czy nie dziwnie, że ciągle wchodzą ci w tyłek? Ja bym oszalała.
Jest znośnie. Wiecznie muszę być miła.
Nie mogę się wściec przy ludziach.
I pewnie zastanawiasz się, czego chcą.
Nawet ja muszę. Całe Austin zna Dave’a i jego firmę.
Często myślę, że ktoś zagaduje do mnie,
szczerze mnie lubi. Przecież jestem fajna.
Jednak szybko się okazuje, że chcą coś ugrać.
Jakiś datek, posadę dla dziecka, stanowisko w radzie...
Nie narzekam i mam szczęście, mogąc pomagać ludziom, ale...
- Wszystkie mamy. - I to jakie.
Chwalę się każdemu, że cię znam, ale mi nie wierzą.
"Mówię ci, to moja najbliższa przyjaciółka"!
A ty?
Masz takie piękne dzieci i domy. Wygrywasz w życie.
A ty? Znalazłaś wymarzonego faceta.
Kto by pomyślał, nie?
Laurie...
Robisz... same trudne rzeczy.
Zawsze mi imponowałaś. Świat korporacji jest zajadły.
A twoja córka wyrasta chyba na bardzo fajną dziewczynę.
Tak.
Dzięki.
Dave spytał: "Jedziesz z koleżankami na wyjazd z okazji kryzysu wieku"?
A ja na to: "Wcale nie z okazji kryzysu wieku...
tylko zwycięstwa".
Pięknie powiedziane!
Tak jest.
Zmęczenie mnie dopada.
- Położę się. - Otworzę ci drzwi.
Dobranoc.
Kocham was. Dzięki.
Tożsamość to więzienie.
I nikt go nie uniknie.
Bogacz, biedak, człowiek sukcesu, nieudacznik...
Wznosimy mury tego więzienia wokół siebie i zamykamy się w nim na klucz.
Nie słuchaj jej pieprzenia.
Ma swoje problemy.
Jakie?
Na pewno zwróciłeś uwagę...
że jest niezła.
Ale chyba się jeszcze nie dymała.
Buddyzm jest dla ludzi, którzy nie chcą doznań.
Boją się przywiązywać, mieć pragnienia, nie chcą się starać.
Tylko siedzą w pozycji lotosu z palcem w dupie.
Dobrze czegoś chcieć, póki to osiągalne.
Spełnianie pragnień to właśnie szczęście.
Tylko...
czego mam chcieć?
Dupeczek...
kasy, wolności, szacunku...
Jesteś bystry i przystojny.
Przyda się trochę dopakować, ale masz taki potencjał.
Nie musisz bać się życia.
Jak ona.
Ruchaj się. Zdobądź wszystko.
Pomogę ci.
Dzięki.
Nie ma za co.
Jakie lubisz porno?
Co?
Nauczycielki?
Bukkake?
I jak mam niby trzepać, dzieląc z tobą pokój?
Pójdę do łazienki.
Timothy, siły mi wróciły.
Kurna.
Spokojnie, wzięłam lorazepam.
Typ z łódki to taki kutas.
Spotkałem go przed hotelem i znów był wredny.
Pewnie zazdrości.
Masz piękną żonę, prawda?
Tak, mam. Najpiękniejszą.
Która cię wielbi,
tak jak troje twoich idealnych dzieci.
Masz wspaniałą karierę.
A tamten co?
Marskość wątroby?
Raka płuc? Jakąś lalugę z internetu?
Wyszło nam, nie ma co.
I to wszystko twoja zasługa. Twoja.
Wszyscy tak cię zachwalają.
Tekst polski: Piotr Kacprzak